Mooi is dat. Denk je een leuk tochtje te gaan varen op een zonnige zondag, krijg je als groep een opdracht mee. In die opdracht staat dat je tochtje een ‘expeditie’ is. Oh oh, klinkt als inspanning.

En ja hoor .. er staat iets over - zoeken – aanwijzingen – en vaag. Er staat zelfs dat het niet logisch is en dat we mogen zoeken tot we omgaan of eskimoteren …

Omdat de eerste gedachte zelden de juiste is begonnen we maar gewoon te peddelen, dat was tenminste bekend. Er was chocola te vinden, dus ondergetekende dacht slim te zijn en ging bijna vooraan varen. Helaas; ik had niet alleen vooruit moeten kijken; ik was er allang voorbij toen ik hoorde dat achter me het eerste ei al gevonden was. En het volgende ei was ook dichterbij dan ik dacht. Wéér was een kleurrijk groot ei gevonden met daarin een paar heerlijke kleine chocolade eitjes én een aanwijzing. Zoiets als ‘waar iets wordt achtergelaten zonder dat het de bedoeling is dat het blijft. Dat wordt dus een aanwijzing genoemd. Maar helpt dat om het volgende ei te vinden?? Nee dus.
Nou ja. We keken naar alles wat opviel, maar niet alles wat opvalt is belangrijk. We keken natuurlijk waar water stopt en het groen begint. Want daar lagen ze. Langs de kant. In een pol gras, of achter een plank. Of ze hingen aan een tak. Of onder een brug waar mensen komen en gaan zonder erbij stil te staan.

Gelukkig was de ‘opper-paashaas’ mee. Hij zei niet waar we konden zoeken, maar vertraagde de boel op een paar momenten wel. Dan hadden wij door dat er kostbare chocola in de buurt was :)
Op de overgang van een smallere sloot naar wat breder water was een soort eilandje. Door Opper-paashaas werden we om het eilandje heen gestuurd. Want soms moet je terug om verder te komen.JA, toen had ik er ook één gevonden!

Even pauzeren bij een van de weinige plekken waar je even aan mag leggen in het gebied. Koffie een een broodje. Gezellige pauze. En bijna het volgende ei gemist, die onder het bankje lag. Eigenlijk hadden we het al gezien maar nog niet herkend..

Wat zijn de Wieden toch mooi. Vooral met een zonnetje en een gezellige groep kanoërs. Bijna op het einde van de route was er even overleg. We besloten om het bij deze route te houden en niet een rondje grote Beulakker erbij aan te plakken. Hadden we tijd om nog een terrasje te pakken op een plek waar boten voor de deur net zo normaal zijn als fietsen en bloemen. Onder het genot van alweer iets lekkers hebben we gezien dat jongleren met paaseitjes nog niet zo makkelijk is. Ook hebben we alle AANWIJZINGEN bij elkaar gelegd. Want er was nog een extra groot ‘bonus-ei’ te zoeken. Die lag op een plek waar we vandaag al eerder waren geweest, en waar meerdere overgangen dichtbij elkaar waren. Slimme puzzelaars wisten al dat het bonus-ei vlakbij de auto’s moest liggen. Maar ja. Het kostte toch nog een kwartiertje voor we hem hadden. Een heel mooi groot ei met ‘discobal- spiegeltjes’. Wat een trofee!

Het was een leuke dag. Grote dank aan Paashaas en Opper-paashaas die alles hebben bedacht en op eerste paasdag bij regen en windkracht 5 de eieren hebben verstopt!!