Still crazy after all these years…..

Paul Simon zong het al.

30 jaar vriendinnen! Dat moet gevierd worden. Met een mooie kanotocht op onze geliefde en vertrouwde IJssel. 30 jaar!

Maar waar en hoe begon dat eigenlijk? Ine werd gestrikt voor het lidmaatschap van Anax, op de Meimarkt in Zutphen waar de kanovereniging met een stand aanwezig was.  Ik was op zoek naar een vereniging waar ik kon leren kanoën, omdat ik later dat jaar op een kanovakantie zou gaan en nog nooit een kano van dichtbij had gezien. En zo ontmoetten we elkaar ergens in mei 1990 tijdens de vaarbegeleiding in de Marshaven. Het klikte meteen al. We werden allebei lid van Anax, voeren al snel mee op de IJssel naar de nieuwe brug (verder ging men toen niet op de vaaravond), gingen eind september mee met de Veluwerally (35km was not done, volgens mij heb ik na de 50km op het eindpunt in Deventer in het gras liggen slapen totdat we werden opgehaald… helemaal kapot), kochten allebei een kano en gingen mee met de toertochten die door de vereniging werden georganiseerd. Het werd al snel duidelijk dat we meer gemeen hadden dan alleen kanovaren. Bijvoorbeeld de eigenschap dat we over alles wat we zagen of meemaakten wel een liedje kennen. Dat lieten we dan ook luidkeels horen. De al wat oudere leden onder ons weten dat vast nog goed. Uiteindelijk was ons plaatsje tijdens een toertocht in principe achteraan en dan een meter of 50 achter de vaarder voor ons. De mensen zouden eens denken dat die 2 bij die groep kanoërs zouden horen…..  Men bedacht al snel een passende naam (met de Alpenzusjes in gedachte – zoek die maar eens op op You Tube): de IJsselzusjes. Al zingend en kwekkend voltooiden we al onze tochtjes, gingen we op Pinksterkamp (er kan echt heel veel mee in een Volkswagen Polo, ook gitaren), op

wildwaterweekend en voeren we op zee. Al snel belandden we in de redactie van de Voelspriet. Hilarische vergaderingen en vaak werd er met weinig kopij na zo’n avond een dubbeldikke Voelspriet aangeleverd op een ouderwetse diskette.  We leerden ondertussen onze mannen kennen, verhuisden, kregen kinderen, waardoor het samen kanoën minder werd, maar de vriendschap bleef!

En zo staan we op de eerste zondag van augustus bij het botenhuis om onze 30-jarige vriendschap te gaan vieren met een dag varen, van Zutphen naar Olst.

Nadat we een kleine 3 kwartier besteden aan bijpraten, kano’s naar het water brengen, teruglopen om te kijken of het hek echt wel dicht was, teruglopen om een peddel te halen, omdat dat toch gemakkelijker vaart op zo’n afstand, zijn we klaar om te vertrekken. Na een meter of 10 moet er toch al even een kleine pauze vanwege een hilarisch beeld van een meerkoet die op het vlonder van het nieuwe botenhuis van Isala stond. Hij (nee, ik denk zij) stond een beetje op de tocht, waardoor het precies lijkt alsof ze onder de föhn staat. We moeten er erg om lachen.

Dan op weg richting Deventer. Er zijn veel bootjes op het water. Waterscooters, speedboten, jachten, veerboten, een enkele vrachtboot maar geen enkele kanoër.

Aangekomen in Deventer is het tijd voor koffie met taart, met uitzicht op de stad.

We zijn zo druk met praten dat het van zingen nog helemaal niet is gekomen.  Na de koffie verder richting Olst.  Een kilometer of 2 vóór Olst ontdekken we dat we er al bijna zijn en dat de pastasalade nog helemaal niet is opgegeten. Snel een pauze dus! We stoppen bij het natuurgebied Hengforderwaarden, een prachtige plek. Een visser probeert ons nog aan de haak te slaan (jammer, we zijn al bezet) voordat we aanlanden. We besluiten dat het wel heel jammer is als we in Olst al stoppen. We zijn nog helemaal niet uitgepraat en het eerste lied moet ook nog komen.

En zo wordt Wijhe de nieuwe eindbestemming. We varen langs Olst en Fortmond (we hebben zo’n 15 km gewacht op de toren van de steenfabriek, waar was die nou toch) en brengen een korte ode aan Drs. P. Net voordat we aan ons eindpunt bij de pont van Wijhe aankomen, haalt een jacht ons in. De man aan boord vraagt of we bezig zijn aan een marathon, want hij had ons in Zutphen ook al ingehaald. Even is er de verleiding om de 42,2 km vol te maken, dat is nog maar iets verder….  Maar dat hebben wij helemaal niet nodig, want er wacht nog een gezellig etentje waarbij we gewoon verder kunnen kletsen en bovendien staat Arjan ons met een koud biertje in Wijhe op te wachten om ons na het nuttigen daarvan weer naar Zutphen te brengen!

30 jaar vriendinnen! We kanoën, kletsen en zingen nog als vanouds. Er is veel gebeurd en toch is er niets veranderd!

Inge Sipkens