All posts by webmaster

25Sep/20

De Zeven meren en twee sluizen tocht

Op 30 augustus parkeerden we de auto op de kade van de oude sluis in Zwartsluis. De kerkgangers zagen ons de kano’s inpakken onder dreigende wolken in de heldere lucht.  De anorak aan want we hielden het inderdaad niet droog.

De oude sluis lag op de grens van het vasteland en het zwarte water dat in open verbinding stond met de Zuiderzee. Op de oude kaart uit 1850 is de route ook ingetekend en zie je precies wanneer we in 1850 het open water zouden hebben bereikt. In 2020 maken we gebruik van de twee oude sluizen en komen we in totaal door 7 meren.

De eerste helft van de tocht gaat door het oude land. Vanaf Zwartsluis varen we noordwest via de kleine Belterwijde bij Beltschutsloot naar de Belterwijde. Rechtdoor naar de Beulaker wijde. Op de Beulaker is een zeilwedstrijd die we door de regensluiers als spookschepen zien varen. De regen varieert tussen hair en motregen en houd gestaag vol maar ondanks dat is het water prachtig. De komende jaren wordt het alleen maar fraaier want er wordt hard gewerkt aan natuurherstel lezen we op het bord aan de Noordkant.

Op naar Jonen met het veer en het onvolprezen koek en zopie paviljoen aan onze linkerhand.  Het vierde meer is het Giethoornse meer waar we linksaf slaan de Valsche Trog in richting Blokzijl. De wind blijft stevig doorwaaien. Maar we troosten ons met de gedachte dat we na Blokzijl de wind in de rug zullen hebben. Een zeilbootje laveert voor ons uit. Wij volgen via het Noorderdiep en bereiken de sluis van Blokzijl. Daar wachten verschillende motorboten aan de kade op de schutting. Wij gaan erbij hangen onder Kaatje bij de Sluis. Een zenuwachtige schipper vraagt of wij hem voor willen laten gaan. Ook de sluiswacht geeft instructies en wij volgen ze natuurlijk op. In de sluis hangen we aan het zenuwachtige motorjachtje en weerstaan het instromende water. Het verschil is ongeveer een meter, 14 steenlagen hoog.

In de jachthaven lunchen we op de steiger met een prachtig zicht op de Havenkolk en de Grote Kerk van Blokzijl. De regen is gestopt en we genieten van de krentenbollen met thee.

Via de oude sluis varen we Blokzijl uit richting de Zuiderzee. De oude waterwegen zijn omgebogen, alle sporen van de vuurtoren lijken gewist. We varen langs het nieuwe land de NoordOostpolder over het Vollenhovermeer. Helaas heft de tegenstroom het voordeel van wind mee op. Steile golven op het meer. Maar bij Vollenhove waar de haven nog prachtig onder de beschutting van de kerktoren ligt, komt bijna de zon door!

Met een scherpe hoek draaien we om de punt van Vollenhove. Hier tegenover ligt het Kraggebos waar de verborgen testmodellen voor de waterwerken weer in volle glorie zijn hersteld. Vanaf het water is het maar een saai bosperceel. In het Kadoelermeer liggen bij het oude land kleine eilanden met veel leven. Voordat we het Zwarte meer opgaan, drinken we thee op de aanlegsteiger na de keersluis met ver uitzicht over het water. Het zevende meer, het zwarte meer is oneindig lang. Wij steken dwars over langs vogeleiland naar de resten van het oude Jaagpad, het zwarte Water op. Prachtig breed water met stevige tegenwind.  Het industrie terrein van Genemuiden is goed herkenbaar. Nog even en we bereiken Zwartsluis waar we in de havenkom wachten op de sluiswachter. De zon komt echt door en we genieten van de heldere kleuren. De schutting gaat prima en voor we het weten zijn we weer bij de auto.

We pakken in en op en zijn precies klaar als de eerste druppels weer vallen. Het was een mooi vaartje.

Tochtgegevens:
Datum: 30 augustus 2020
Naam tocht: 7 meren tocht met twee sluizen
Deelnemers: Jan Stuyt en Trudy Altink
Start en finish: Zwartsluis vanuit de oude sluis. Vertrek 9.55; aankomst 16.40.
Afstand: 34 km.
Weer en wind: 10-14 kn. N-NW, bewolkte dag met 2,5 uur neerslag en 0,5 uur zon. 18 graden.
7 meren:
Kleine Belterwijde;
Belterwijde;
Beulakerwijde;
Giethoornse meer;
Vollenhover meer;
Kadoeler meer;
Zwarte meer.

Jan Stuyt en Trudy Altink

25Sep/20

Kano Veiligheidstraining

Kano Veiligheid Training bij Anax

Hoera het is zover zaterdag 12 september 2020!

Een leuke en misschien ook wel spannende clubactiviteit: kano veiligheid training in de Marshaven staat op het programma.

Wel vroeg, om 9 uur werden we verwacht in het botenhuis en .. ‘ho is de deur van thuis wel op slot?’  Omdraaien, terug en jawel op slot, maar een achterdeur niet…(dat op slot doen, en zeker weten speelt overal!)

Tja dan zie je al een flinke groep enthousiastelingen in vol ornaat met zeer

verschillende kano’s klaar staan als je aan komt racen…..Gaaf met allerlei kleuren vrolijke kleren. Ik hoor Trudy’s advies nog over laagjes kleding…het is best koud nog zo vroeg…

Trudy van de KoofCie heeft de leiding samen met Jan. (Veel sterkte Chris, die er jammer genoeg niet bij kon zijn). En ook nieuw lid van de commissie, Daniel, is present.

Na korte introductie, wat namen uitwisselen (fijn ook nieuwe leden die meedoen!) gaan we in een stoet naar het water, prachtig om te zien. En dan begint de pret met een eerste stabiliteit oefening 2 aan 2 en ga maar staan in je boot, terwijl de andere stabiliseert. Gejuich stijgt op en blijde gezichten, ook enige verbazing.

De verschillende deelnemers zijn van wat jonger tot wat ouder. 7 vrouwen doen mee vanochtend en 9 mannen, met zeer verschillende ervaringsniveaus en dat is ook leuk, fijn en leerzaam. Al snel daarna draaien we met de benen uit de kano om onze as en blijkt er soms geen of weinig stabilisatie nodig te zijn. Enigszins afhankelijk van het boot type…

Dan is de lage steun aan de beurt en later ook in dynamische vorm. Namen worden geroepen om een verrassingsmoment te creëren. En hoever kan je je boot op een zij laten liggen voordat je voelt dat omslaan er echt aankomt. Hoofden liggen in het water en maatjes zijn er om aan te hangen en dan met heupzwaai en knieën weer overeind te komen. Lekker spelen. Met en zonder peddel, balans en beweging, meer vertrouwen in wat je met je boot en je lijf kan. 

Stabiliteit ervaren met elkaar komt als we met hulp van slepers (goed de karibiner van de sleeplijn met sluiting naar boven bevestigen aan grijplijnen van de voorpunt) verplaatsen naar de andere kant van de Marshaven. Twee vlotten zijn er in no time en wie gaan er uit de boot en liggen over verschillende boten heen? En wie lopen er over de voorpunten van de boten? 

Met vlot en al worden we naar het strandje teruggesleept voor de lekkerste kano’s: ook super verrassing KoofCie! En Corona-proof zelf meegenomen thee en koffie. Met een klein zonnetje erbij is het inmiddels wel wat warmer en gezellig om uit te wisselen en wat bij te kletsen.

Na de pauze is het tijd voor natte oefeningen.

Hoe je haaks zijlings op je boot kan hangen, het lijkt even op zonnebaden…, je boot kan legen met een goede watertrappel en een peddelsteun en met een dolfijne flip op je achterdek kan komen om als cowboys and -girls weer richting je kuip te gaan, (welk liedje klinkt er over het water?) of er zelfs voorbij je kuip en op de voorpunt kan varen! Nat worden we nu allemaal! Isala kijkt bewonderend toe vanaf hun steiger!

Zelfredding lukt met deze ondersteunende oefeningen zonder naar de kant te hoeven zwemmen! Die pomp is superhandig om een laatste rest water weg te werken!

Elkaar redden is wel makkelijker en de hielhaakredding werkt ook in extremere condities. Als de boot is gekeerd, en als baby’tje aan de borst getild en geleegd is, komt het aan op de hielhaak. Hoe meer je dan evenwijdig aan je boot met je gezicht naar de achterpunt ligt hoe makkelijker zwaai je een been in de kuip en haak je die met je hiel achter je kuiprand.

Dit terwijl je met je handen zowel een deklijn van de boot van de redder als je eigen boot vasthoudt. 2de been erin, zo horizontaal mogelijk op je achterdek blijven en omdraaien en je kuip inschuiven. En dit allemaal terwijl de redder beide boten met beide peddels en ellebogen en handen aan grijplijnen stabiliseert en de drenkeling coacht. Goede duidelijke instructies met positieve feedback van de redder naar de drenkeling helpen het hele proces en houden de drenkeling erbij.

Al zijn we nog niet uitgeoefend, wanneer wel? Een windje koelt af en het is tijd om af te ronden. Alles en iedereen ging weer terug naar het botenhuis, waar een warme douche wachtte en we vervolgens ervaringen konden uitwisselen in de kantine. Vooral Trudy, Jan en Daniel, KoofCie bedankt voor een zeer waardevolle en inspirerende ochtend die van ons allen een veiligere kanoclub maakt. Alle deelnemers bedankt, want samen doen we het met veel plezier. En vooral lekker blijven oefenen….

Er wordt al uitgekeken naar de zwembadtraining!

Renee

26Aug/20

Middagje varen op het Lago d’Iseo, 13 juli 2020

Na de brunch en wat lezen gingen Gert en ik om 13.00 uur kanoën. De vorige dag hadden we al een tweepersoons kano gereserveerd bij ‘Iseo Bike’ die naast de camping is gevestigd.

De verhuurder hielp met de kano in het water te leggen en reikte ons zwemvesten aan. We hadden de boot voor de eerstvolgende drie uur gehuurd. Tijd zat dus.

We staken eerst over naar Predore. We peddelden wat langs dit plaatsje met palmbomen, oleanders en onderdoorgangen.

Aan de oever zagen we een grote speedbootbouwer ‘Riva’, maar er was geen enkele activiteit. Dat vonden we wel vreemd.

We volgden wat fuutjes en staken over naar Clusane. Het zag er mooi uit, tegen een helling aan gelegen. Hier zwom een aardige groep zwanen, die zich ook aan de Corona-regels hielden en afstand van elkaar hielden.

We gingen verder richting Iseo, waar we op tijd terug waren. We zijn bijna 3 uur weggeweest en hebben 11.91 km gevaren. Gelukkig was het niet zo belachelijk heet vandaag. Het meer hadden wij nagenoeg voor ons alleen. Er was nauwelijks watersport, hier en daar een kano en bij Iseo wat sup’s.

De beheerder stond ons al op te wachten rond 16.00 u en hielp ons met opruimen. Omdat we iets eerder terug waren kregen korting op de huurprijs 😊.

Terug bij Marije, die we nog net zo aantroffen als we haar achterlieten (verzonken in een boek) dronken we eerst koffie. Gert had een soort bladerdeegstengel met rozijnen en poedersuiker meegenomen. Lekker na een middagje varen.

Marja

26Aug/20

Leden stellen zich voor

Wij zijn Henk (74) en Tineke (73) Schoenmaker en wonen sinds bijna 3 jaar in Zutphen.

Henk studeerde werktuigbouw in Enschede en heeft daarna meerdere banen gehad in het bedrijfsleven. Tineke heeft de kunstacademie (AKI) in Enschede gedaan en daarna als “art-in-nature” kunstenaar in binnen- en buitenland aan projecten gewerkt.
Onze 3 kinderen zijn in Twente opgegroeid. Zij gingen in Zutphen naar de Vrije School, waardoor Zutphen ons niet meer onbekend was.
In 2003 streken we neer in Drenthe, waar we een kaal stuk land van ruim 1 Ha hebben getransformeerd in een voedselbos, permacultuur moestuin en Ecokathedrale kunst. Toen we daarmee klaar waren, zijn we eind 2017 naar Zutphen verhuisd.

Henk houdt zich graag bezig met gereedschappen, techniek en houtbewerking. Hij heeft al heel lang de wens om zelf eens een bootje te bouwen.
Tineke onderzoekt hoe je op een kunstzinnige manier weeftechnieken kunt toepassen.
We komen beiden van oorsprong uit het noorden (Frl. en Dr.) en houden van grote, open landschappen en ruige natuur.
In de vakanties fietsten/kampeerden we met de kinderen. Later maakten we samen op de motor lange reizen. Het water was nooit ver weg – zeilen en kanoën.
Nu dus in Zutphen aangekomen, dicht bij de IJssel, kinderen en kleinkinderen.
We gaan ons best doen, om het kanoën goed onder de knie te krijgen, zodat we mee kunnen op de leuke, uitdagende en gezellige trips, die jullie uitzetten. Daar verheugen wij ons op.

Met hartelijke groet,
Henk en Tineke Schoenmaker

26Aug/20

Still crazy after all these years…..

Paul Simon zong het al.

30 jaar vriendinnen! Dat moet gevierd worden. Met een mooie kanotocht op onze geliefde en vertrouwde IJssel. 30 jaar!

Maar waar en hoe begon dat eigenlijk? Ine werd gestrikt voor het lidmaatschap van Anax, op de Meimarkt in Zutphen waar de kanovereniging met een stand aanwezig was.  Ik was op zoek naar een vereniging waar ik kon leren kanoën, omdat ik later dat jaar op een kanovakantie zou gaan en nog nooit een kano van dichtbij had gezien. En zo ontmoetten we elkaar ergens in mei 1990 tijdens de vaarbegeleiding in de Marshaven. Het klikte meteen al. We werden allebei lid van Anax, voeren al snel mee op de IJssel naar de nieuwe brug (verder ging men toen niet op de vaaravond), gingen eind september mee met de Veluwerally (35km was not done, volgens mij heb ik na de 50km op het eindpunt in Deventer in het gras liggen slapen totdat we werden opgehaald… helemaal kapot), kochten allebei een kano en gingen mee met de toertochten die door de vereniging werden georganiseerd. Het werd al snel duidelijk dat we meer gemeen hadden dan alleen kanovaren. Bijvoorbeeld de eigenschap dat we over alles wat we zagen of meemaakten wel een liedje kennen. Dat lieten we dan ook luidkeels horen. De al wat oudere leden onder ons weten dat vast nog goed. Uiteindelijk was ons plaatsje tijdens een toertocht in principe achteraan en dan een meter of 50 achter de vaarder voor ons. De mensen zouden eens denken dat die 2 bij die groep kanoërs zouden horen…..  Men bedacht al snel een passende naam (met de Alpenzusjes in gedachte – zoek die maar eens op op You Tube): de IJsselzusjes. Al zingend en kwekkend voltooiden we al onze tochtjes, gingen we op Pinksterkamp (er kan echt heel veel mee in een Volkswagen Polo, ook gitaren), op

wildwaterweekend en voeren we op zee. Al snel belandden we in de redactie van de Voelspriet. Hilarische vergaderingen en vaak werd er met weinig kopij na zo’n avond een dubbeldikke Voelspriet aangeleverd op een ouderwetse diskette.  We leerden ondertussen onze mannen kennen, verhuisden, kregen kinderen, waardoor het samen kanoën minder werd, maar de vriendschap bleef!

En zo staan we op de eerste zondag van augustus bij het botenhuis om onze 30-jarige vriendschap te gaan vieren met een dag varen, van Zutphen naar Olst.

Nadat we een kleine 3 kwartier besteden aan bijpraten, kano’s naar het water brengen, teruglopen om te kijken of het hek echt wel dicht was, teruglopen om een peddel te halen, omdat dat toch gemakkelijker vaart op zo’n afstand, zijn we klaar om te vertrekken. Na een meter of 10 moet er toch al even een kleine pauze vanwege een hilarisch beeld van een meerkoet die op het vlonder van het nieuwe botenhuis van Isala stond. Hij (nee, ik denk zij) stond een beetje op de tocht, waardoor het precies lijkt alsof ze onder de föhn staat. We moeten er erg om lachen.

Dan op weg richting Deventer. Er zijn veel bootjes op het water. Waterscooters, speedboten, jachten, veerboten, een enkele vrachtboot maar geen enkele kanoër.

Aangekomen in Deventer is het tijd voor koffie met taart, met uitzicht op de stad.

We zijn zo druk met praten dat het van zingen nog helemaal niet is gekomen.  Na de koffie verder richting Olst.  Een kilometer of 2 vóór Olst ontdekken we dat we er al bijna zijn en dat de pastasalade nog helemaal niet is opgegeten. Snel een pauze dus! We stoppen bij het natuurgebied Hengforderwaarden, een prachtige plek. Een visser probeert ons nog aan de haak te slaan (jammer, we zijn al bezet) voordat we aanlanden. We besluiten dat het wel heel jammer is als we in Olst al stoppen. We zijn nog helemaal niet uitgepraat en het eerste lied moet ook nog komen.

En zo wordt Wijhe de nieuwe eindbestemming. We varen langs Olst en Fortmond (we hebben zo’n 15 km gewacht op de toren van de steenfabriek, waar was die nou toch) en brengen een korte ode aan Drs. P. Net voordat we aan ons eindpunt bij de pont van Wijhe aankomen, haalt een jacht ons in. De man aan boord vraagt of we bezig zijn aan een marathon, want hij had ons in Zutphen ook al ingehaald. Even is er de verleiding om de 42,2 km vol te maken, dat is nog maar iets verder….  Maar dat hebben wij helemaal niet nodig, want er wacht nog een gezellig etentje waarbij we gewoon verder kunnen kletsen en bovendien staat Arjan ons met een koud biertje in Wijhe op te wachten om ons na het nuttigen daarvan weer naar Zutphen te brengen!

30 jaar vriendinnen! We kanoën, kletsen en zingen nog als vanouds. Er is veel gebeurd en toch is er niets veranderd!

Inge Sipkens

02Jul/20

Leden stellen zich voor

Stijn Teunissen:

Mijn naam is Stijn Teunissen, ik ben 16 jaar oud en zit in het vierde jaar van de havo op vrijeschool te zutphen. 
Door twee kajaks voor mijn verjaardag gekregen te hebben ben ik bij Anax terecht gekomen. Ik ben nu lid sinds januari en vaar sinds maart met heel veel plezier. 

René van der Meer

Ik woon sinds Maart dit jaar eindelijk in Zutphen, was samen met mijn vrouw Sibylla al tien jaar bezig om naar het mooie Zutphen te verhuizen maar hebben gewacht tot onze drie kinderen van de middelbare school waren. De kinderen komen nu af en toe naar Zutphen en zijn inmiddels net zo onder de indruk van sfeer, de vriendelijkheid van de bewoners, prachtige ligging aan de rivier en even mooie coulissen achterland.
Geboren en getogen in en rond Utrecht, voor werk naar Apeldoorn verhuist en daar de voorlaatste drukke twintig jaar met veel plezier met onze drie opgroeiende en schoolgaande kinderen gewoond.
Ben inmiddels 58 jaar en sporten is min of meer mijn hele leven de uitlaatklep en meer dan een hobby, naast nu vooral veel fietsen en een beetje lopen ben ik toen ik “jong” was en bij mijn ouders aan een smal watertje (Leidsche Rijn) woonde veel met bootjes aan het spelen geweest, later ook windsurfen, eerst op de plassen in de buurt en daarna veel op de Noordzee vooral.  Wist al dat ik graag bij Anax zou komen voordat ik werkelijk in Zutphen woonde, weer terug aan het nu echt stromende water, en hoop met iets meer vrije tijd de komende jaren nog heel veel te varen en te leren.  Zeg nu weleens tegen mensen, de cirkel is rond: van de smalle Leidsche Rijn naar de brede IJssel.

Onder vraag en aanbod heeft René een zoekopdracht gezet. Heb jij zijn droomkano liggen, maar vaar je er niet meer in? Maak René blij! (red.)

Marcel Everts

Mijn naam is Marcel, 48 jaar geleden geboren en aansluitend getogen in het mooie Zutphen.Ik mag mij gelukkig prijzen met 2 hele lieve dochters (17 en 14) en een hele lieve vriendin die zelf ook nog eens een  schat van een dochter (8 jaar) heeft toegevoegd aan mijn leven.
Ik werk op het Facilitair Servicepunt van Zorginstelling  Sutfene en samen met mijn collega’s ondersteunen wij de zorg waar nodig. Ik werk op het Facilitair Servicepunt van Zorginstelling  Sutfene en samen met mijn collega’s ondersteunen wij de zorg waar nodig.In de afgelopen Coronaperiode lag er dan ook een flinke uitdaging voor ons weggelegd.
Naast deze vaste baan ben ik als ZZP’r actief in de muziek. Muziek schrijven en maken, grafische vormgeving, video’s opnemen en editten, dat is wat ik er als ZZP’r zo’n beetje doe naast mijn vaste baan. Destijds een bewuste keuze gemaakt om niet 100% van de muziek te leven, mede omdat ik een ontzettend leuke baan bij Sutfene heb én omdat de muziekindustrie een onzekere business is.
Naast het creatief bezig zijn zoek ik heel graag de rust op in de natuur. Geniet van alle kleuren, geluiden, en geuren, het alleen zijn, het ervaren, en het beleven. Een betere meditatie bestaat er voor mij niet.
Mijn goede vriend Raymond Fleur, lid van Anax, heeft mij een tijdje geleden in contact gebracht met het kajakken. Hij dacht; dit is ongetwijfeld iets voor Marcel, en hij had gelijk. Na een eerste kennismaking op het water, waar ik het eerst uur wankelend in de boot dacht; moet ik dit leuk gaan vinden?, was ik na een tweede kennismaking om. Hoe dicht kun je bij de natuur zijn.
Echt geweldig, het gevoel, het leren varen, het actief zijn, fantastisch! Ik voelde mij ook vanaf dag 1 erg welkom bij Anax. Ook al  ziet men je voor de eerste keer bij de vereniging, je krijgt totaal niet het gevoel dat je een ‘groentje’ bent en je een plek moet verdienen. Erg fijn!

Ik hoop dat ik nog  jarenlang kan genieten van het varen.

Pieternel Cremers

Mijn naam is Pieternel, 35 jaar, en begin april heb ik het mooie Breda verruilt voor het nog mooiere Zutphen. Een gekke tijd was het om te verhuizen en te settelen in een nieuwe plaats. Maar gelukkig begint dat ondertussen wel een beetje op gang te komen! Ik ben het liefst buiten; wandelen, fotograferen, fietsen op mijn racefiets of mountainbike, maar ook droom ik al jarenlang van aan het water wonen en dan ‘s avonds of op een zonnige dag lekker kunnen peddelen. Tijdens vakanties is een kayaktripje eigenlijk altijd wel vaste prik, maar de IJssel is toch wel even andere koek! Vandaar dat ik mij heb aangemeld bij Anax. Ik kijk uit naar de vrijdagavond tochten, zodat ik mijn werkweek als studie adviseur aan de universiteit van Wageningen lekker van me af kan peddelen en gezellig met jullie het weekend kan beginnen! Hopelijk tot snel eens!